Jouw huis is thuis, met alles erop, eraan en vooral erin, waar jij blij van wordt. En je eventuele partner natuurlijk ook. Samen inrichten, nestelen en daarna genieten van wat jullie samen hebben gecreëerd. En dan voelt het pas als thuis. Of misschien niet direct, dan eerst nog wat aarden en elkaar beter leren kennen.

De spullen, maar ook de plek zelf, stijgen langzamerhand gigantisch in emotionele waarde. Je hecht je eraan. Het voelt vertrouwd, het geeft je rust en een bepaalde zekerheid. Er is structuur en van daaruit ontwikkel jij je en heb je ook een ander wat te bieden. Is die basis er niet, dan ga je eerst voor jezelf. Logisch, je hebt alle energie nodig. Of je geeft de energie wel aan een ander, maar loopt zelf leeg.

Je ergens thuis voelen is van het grootste belang om jezelf te laten zien en te geven. Op school zijn er niet voor niets de gouden weken. Eerst inzetten op welbevinden, omgangsvormen en klasse regels. Hoe veiliger en fijner een leerling zich voelt, hoe meer hij kan en wil laten zien. En de groep wordt pas een groep, wanneer de leerlingen elkaar goed kennen, met ieders kwaliteiten en valkuilen. Het respect groeit. En daarnaast werkt veel lol maken ook erg verbindend!

Zelfs in een Ronald Mc Donald huis kun je je thuis gaan voelen. De zorgen om je kind zijn groot, of beter gezegd enorm. Alles draait om je zieke kind. Van wezenlijk belang dat je als ouder overeind blijft staan. En hoe doe je dat dan in hemelsnaam? Door tot rust te komen in het huis. Je wordt gehoord en gezien. Door andere ouders, maar ook niet te vergeten door de vele, empathische vrijwilligers. Het allerbelangrijkst is dan wel, dat het allemaal niet moet. Jij geeft wel aan wat je nodig hebt en dat kan juist ook helemaal niets zijn. De mogelijkheid hebben om je af te zonderen met al je verdriet en zorgen, is van groot belang voor de verwerking. Je verdraagt soms geen enkele extra prikkel meer. De focus ligt voor 100% op jouw zieke kind. De sfeer en aangeklede ruimtes zijn dan mede bepalend voor het wel of niet thuis kunnen voelen. Eenmaal weer wat opgeladen loop je weer naar het ziekenhuis met hervonden hoop en overtuiging. Vandaag gaat het vast iets beter dan gisteren!

Maar ook thuis, in je eigen huis kan het zo wisselend aanvoelen. Zit je goed in je vel, dan geniet je van je fijn ingerichte huis. Maar voel je stress, dan komen de muren en alle spullen pijlsnel op je af. Je bukt nog net op tijd voor het schattige vaasje. De overprikkeling is enorm. Het liefst gooi je dan alles het huis uit en zet er alleen nog in wat je echt nodig hebt of waar je aan gehecht bent geraakt.

Ga ik binnenkort maar eens doen. Eerst nogmaals het boek van Marie Kondo: Opgeruimd! lezen. Het werkte destijds echt! Inmiddels weer leuke spullen en veel boeken verzameld. Ik kan hierdoor het boek dan ook nog niet vinden zo 123.