Ouder worden doen we allemaal. Toch is ‘hoe oud ben je’? een van de meest gestelde vragen.

Ik ben een vrouw die bewust ieder jaar haar verjaardag overslaat. Ik vier het niet uitbundig en wil het allerliefst alle felicitaties ontlopen. Op deze dag zal er geen melding komen op social media en ben ik graag gewoon aan het werk. Kortom mijn verjaardag is net als alle andere dagen. Ik vind het vreselijk om deze dag te moeten opschroeven naar een jaartje ouder. Ouder worden staat voor mij gelijk aan achteruitgang en daar wil ik het liefste niet mee geconfronteerd worden.

Waar zit de angst vraag ik mij af?! De angst om niets meer waard te zijn. Niet meer dat begeerde perzikhuidje op mijn botten te voelen, maar mandarijnen vacht. De angst om afgeschreven te worden omdat mijn leeftijd een bepaald getal bereikt.

Helaas heb ik al teveel jonge mensen moeten wegbrengen in mijn leven en ik vind het ouder worden ook niet erg maar wel dat hele leeftijdsgedoe. Zonder leeftijd beoordelen wij mensen niet meer op levensjaren. Of hemelen we ze op. Zonder getal zien we de andere niet als talentvolle tiener, een 20-jarige jonge bloem, een rijpe 40-jarige of een afgeschreven 85-er. Zonder leeftijd kan men zelf bepalen of je oud genoeg bent om te drinken, auto te rijden of te stemmen. Zelf bepalen of hij of zij volwassen is. Dat is namelijk onmogelijk op een cijfertje te plakken. Maar dat doen we meestal wel.

Ouder worden vond ik leuk. Tot mijn 30e. Daarna niet meer. Toen mocht het van mij stoppen. Voor mijn gevoel was ik op mijn 30e  wijs met een rugzak vol levenslessen, zelfverzekerd en kon ik de wereld aan. Nu ben ik 38 en besef dat het leven niet te stoppen is. Dus beter geniet ik van wat komen gaat, in plaats van angstvallig vasthouden aan hetgeen dat nooit terugkomt.

Het moment dat je je ergens te oud voor voelt, moet je het juist gaan doen! Inspirerende woorden waarna ik besloot de BMX fiets van mijn oudste te pakken en mee te stunten. Vol zelfvertrouwen sprong ik voor de zoveelste keer maar dook vervolgens snoeihard op het asfalt. Mijn jongens keken we vol ongeloof aan. ‘Mama? ‘ik vond het wel stoer van je’ waren verzachtende woorden na flink oplopende schrammen.

Lieve lezers, het gaat niet om leeftijd, maar om geleefde tijd ;) haal het maximale eruit J                  

xx Angela 

Klik hier om jouw puzzel in te sturen