Hij kan zich van het ongeluk van twintig jaar geleden niets meer herinneren. “Het moment zelf is een zwarte vlek. Gelukkig maar, het zal niet prettig zijn geweest”, vertelt Ivy Vriezen (49) aan de keukentafel in zijn sfeervolle boerderij in het buitengebied tussen Groenlo en Beltrum. “Het gebeurde bij een wegversmalling. Ik werd waarschijnlijk verblind door de laagstaande zon en heb de vrachtwagen nooit gezien.” Het was een wonder dat hij de crash overleefde. “Ik hield er een verbrijzeld been en lichte hersenkneuzing aan over. Uiteindelijk is een deel van het been tot onder mijn knie geamputeerd.” Hij moest in een rolstoel verder en dat in de bloei van zijn leven. Door zuurstoftekort bij zijn geboorte was Ivy al aan één oog blind en leed hij aan spastische diplegie met  een flinke bewegingsbeperking. “Daardoor liep ik voor het ongeluk als een zatte waggelende gans.”
Ondanks zijn fysieke beperkingen ging de in Doetinchem geboren Achterhoeker niet bij de pakken neerzitten. “Ik ben vrij optimistisch van aard. Kijk vooral naar wat ik nog wel kan en probeer er alles uit te halen.” Het onheil werd geen bepalende factor in zijn leven. Hij noemt zich zelfs gelukkiger dan voor het motorongeluk. “Je ziet in dat het leven zomaar ineens voorbij kan zijn. Je geniet dan veel meer van kleine zaken. Daarnaast heb ik er ook hele mooie dingen door meegemaakt.” Zo leerde hij na het ongeval zijn vrouw kennen in het revalidatiecentrum. Zij liep bij een zwaar skiongeluk een dwarslaesie op. “We hebben samen een prachtige zoon, daar zijn we heel dankbaar voor. En ik heb fijn werk gevonden als docent van het Zone College in Borculo. Door mijn handicap heb ik me om laten scholen. Anders was ik waarschijnlijk nooit leraar geworden. Het is zo geweldig om pubers iets te leren, hun talenten te laten ontwikkelen en ze als mentor te mogen begeleiden.”

De tegenslagen hebben hem een ‘rijker’ mens gemaakt, zo zegt Ivy zelf. “Iedereen krijgt zijn deel in het leven, het is net hoe je ermee omgaat. Ik ben ondanks mijn beperkingen heel energiek en doe van alles. Skiën op een zitskie, autorijden in een aangepaste auto, tuinieren, ik rijd soms op een trike, fitness noem maar op. Het kan allemaal, maar het kost wel meer tijd en geld. Maar dat is niet erg. Iedere dag komt er een droom uit als ik met een glimlach en een goed gevoel de dag kan afsluiten.”